Yürütümü sırasında kişinin sağlığını doğrudan bozucu özellikleri olan, ya da kaza olasılığı yüksek işleri kapsayan kategori. İş Kanunu’nun 69-73 maddeleri, hangi işlerin ağır ve tehlikeli işlerden sayılacağı, kadınlarla 16 yaşını doldurmuş fakat 18 yaşını bitirmemiş çocukların hangi çeşit ağır ve tehlikeli işlerde çalıştırılabileceklerinin bir tüzükte gösterileceği kuralını getirmiştir. Bu kurala göre 09.04.1973 tarihinde Ağır ve Tehlikeli İşler Tüzüğü yürürlüğe konulmuştur. Tüzük hükümlerine göre böylesi işlerde çalışacak işçilerin, işe bedenen elverişli olduklarını gösteren sağlık raporu almaları ve bunu belirli aralarla yenilemeleri gerekiyor. Ayrıca kadınların ve 18 yaşını bitirmemiş çocukların çalıştırılmayacağı işler, tüzüğe ekli listede gösterilmiştir.

Bilgi edinme faaliyetinin ikinci basamağıyla birlikte bütünlüğü.

Bilgi edinme faaliyetinde, bir nesne alanının tabi olduğu yasal düzenliliklere uyum sağlayan bağımlılıklarla birlikte ilişkiler, sistemleştirilmiş bir teorinin kurulmasını sağlayacak kadar kavranmışsa, bilgi edinme faaliyetinde ampirik düzeyden teorik düzeye geçilmiş demektir. Yani teori, sadece doğrudan duyumlarla edinilmiş deneyimlere, gözlemlere ve deneylere dayanmayıp bir nesnel alanın geniş ölçüde mantıksal-somut halidir. Dahası, teorik bilgiler, duyularla algılanabilen nesnenin sadece kendisiyle değil, nesnenin tabi olduğu yasal düzenliliklere uygunluk sağlayanların daha yüksek soyutlama basamağında teorik olarak yeniden kurulmalarıyla elde edilir. Yeniden kurulmalar ise, duyumlarla algılanan nesne dünyasıyla, ancak, bir ampirik bilginin yine ampirik yorumu yapıldıktan sonra bağlantı durumuna geçebilir.

Teorik bilgi düzeyi, belirli ölçülerde, duyumlarla edinilmiş deneyim öğelerine bağlıdır. Ancak, teorik ve ampirik ayırımına yaklaşım önemlidir. Bilginin bu iki düzeyi arsındaki diyalektik etkileşimi dikkate almak kaçınılmazdır. Çünkü ampirik bilgiler, bilgi edinme sürecinin gelişimiyle ancak teorik bilgilere dönüşürler.

Ampirik olanın tek yanlı abartılmasıyla ampirizm, teorik olanı mutlaklaştırmakla da rasyonalizm gibi iki yanlış akım doğmuştur.

Sadece sendikalizm diye de adlandırılıyor. Sendikalizm ya da anarko sendikalizm diye adlandırılan anlayışların tümü, işçi sınıfının sınıf mücadelesinde sendikal örgütü, politik örgütünün yerine koyar.

Esasen anarko sendikalizm, yönetiminde anarşist görüş kurallarını benimseyen anlayışın ifadesidir. Sendikalizm, Fransız işçi sınıfının güçlü anarşist ve parlamento karşıtı geleneğinin ürünüdür (bkz. Anarşizm). Bu eğilim, 1890’larda iki güçlü işçi örgütü olan CGT (Genel İş Konfederasyonu) ile FBT (İş Borsaları Federasyonu) içinde etkin oldu. 1902 yılında iki örgüt birleşti ve böylece daha güçlü bir hareket doğdu. Bu güçlü hareket, temel örgütlenme birimi olarak yerel sendikaları içine aldı. Bu sendikalar, diğer gruplarla İstihdam Bürosu ve Sendikal Etkinlikler Bürosu oluşturdular. İstihdam Bürosu, istihdamın Türkçe anlamına uygun işlevi yerine getirmektedir. (İstihdam, “kullanma, hizmete alma yani bulunan işe yerleştirme” anlamını içeriyor). Sendikal Etkinlikler Bürosu da yerel işgücü borsaları aracılığıyla ilişki içinde olarak aynı işi yapacaktır.

İspanya’da önceleri, isyancı ve terörist eğilimlerin ağır bastığı sendikal hareket, Fransız CGT’nin etkisiyle 1907’de İşçi Dayanışması adı altında sendikalist yapıya dönüştü. 1909 yılında gerçekleşen ve “Trajik Hafta” (La Semana Tragica) adıyla anılan genel grev kanlı biçimde bastırıldıktan sonra 1910 yılında Ulusal İş Konfederasyonu (CNT) kuruldu. Konfederasyon, 1919’da 700 bin üye sayısı, İç Savaşta (1936-1939) 2 milyonu aştı ve anarşistlerin ademi-merkeziyet ve anti-bürokratizm ilkelerine dayalı kuruluş yapısına sahipti.

ABD’de IWW (Dünya Sanayi İşçileri Birliği) sendikalizm anlayışıyla, yerel örgütlenmeler yerine, büyük ve merkezi yapılara dayalı sistemle hizmet verdi.

İtalya’da ise Benito Mussolini Sendikalist anlayış gelişti. Bu gelişme, güçlü devlet yapısına dayalı anlayışı sendikalara taşıdı. Güçlü devlet yapısı, sonuçta sendikalizmin genel yapısıyla bağdaşmadı.

Anarşizm, işçi sınıfı anlayışı ve hareketine aykırı düşmektedir. Aslında, anarşizmin kaynağı küçük burjuvazidir (bkz. Küçük Burjuvazi). Aydınlar genel olarak küçük burjuvazinin sözcüsü konumunda olurlar. İşte bu sözcüler, sendikal kavramlar içindeki anarşi kavramının da savunucusudurlar. Sendikal mücadele tarihinde, aydınların sendikalara müdahalesine sıkça rastlanır. Müdahale, Marksist-Leninist görüşe de bir anlamda uygunluk gösterir. Uygunluk, işçi sınıfına bilincin “dışarıdan” verileceği genelindedir. Ancak aydınların, işçi sınıfı karşıtı ideolojileri taşımaları gerçeği bilinmelidir. Bununla birlikte aydınların, işçi sınıfı ve sendikal mücadelede hiçbir biçimde yer almamasını savunan akımlar da vardır. “Aydın düşmanlığı” özellikle geri kapitalist ülkelerin sendika yönetimlerince savunulmakta, sendikacılığın meslek haline getirilmiş olmasının üstü örtülmek istenmektedir.